پرنیان

خانه را نوری اگربود ز الطاف تو بود       ای فلک از چه تو ارباب عطا را بردی

پدرم در بامداد 22 مهرماه پس از 8 روز بستری در بیمارستان تامین اجتماعی بوشهر بر اثر سکته مغزی جان به جان آفرین تسلیم کرد وبه دیار باقی شتافت .او انسان مومنی بود که تظاهر به ایمان نداشت .بهترین مونسش قرآن بود .ساده وپاک می زیست  و برای آسایش خانواده وفرزندانش از هرگونه تلاشی دریغ نمی کرد. وقتی 5 ساله بودم و با معجزه ای از فلج شدن نجات پیدا کردم تمام روزهایی که در بیمارستان بودم پدرم بر سر بالینم بود و بی قراری وگریه های من لحظه ای او را از تختم دور نکرد.چقدر دوست داشتم این آخر اندکی جبران تلاش هایش کنم اما افسوس که تنها شاهد پرپر شدنش شدم.او با دل به حقیقت رسیده بود و در این اواخر مدام غزل خداحافظی می خواند.

پدر جان کن حلالم خوب بودی           همیشه پاسخی مطلوب بودی

سرانجام تمام مهربانی                    چه بی اندازه تو محبوب بودی

سراسیمه صدایت می کنم من         نظر بر دست هایت می کنم من

بده پاسخ به هجران دل من              که از این دل شکایت می کنم من

بهار عمر تو پربار وبر بود                    گلستان حضورت پر ثمر بود

جهانی مهربانی بود قلبت                اگر چه روزگارت خون جگربود

                ای خط بی پــــــایان بابا خداحافظ

                ای ابــــر پر بـــــاران بابا خداحافظ

               بابای دریـــــادل ای کوه صبر و درد

               ای زاده طوفــــــــان بابا خداحافظ

               خیر کثیر مـــــــا شب گیر وپیر ما

               صورتگـــــــر احسان بابا خداحافظ

               گامت نشان از درد دردت نشان از عشق

               ای چشمه ایمـــــــــــان بابا خداحافظ

               رفتی قـــــــــــــرار ما باغ بهــــــــار ما

               در روضـــــــــــــه رضوان بابا خداحافظ

               روح دعـــــــا بــــــودی عطر خدا بودی

               ای قــــــــــاری قــــرآن بابا خداحافظ