عزیز آریایی

لالایی و لالایی و لالایی

بخواب ای غنچه ناز بابایی

لالایی و لالایی و لالایی

سرود یک شب تلخ جدایی

لالا ای دفتر بی واژه من

لالا ای هدیه پاک خدایی

بخواب آسوده در بالینت امشب

که فردا داغدار لاله هایی

لالا فردا تو در اوج شکفتن

زمستانی بهار بی صفایی

لالا فردا که حتی دختر زر

شود جانش فدای بی وفایی

لالا فردا وتبعید محبت

وعمر عشق در حد رباعی

لالا فردا ودلهای شکسته

ندارد مرهمی جز های هایی

و لبها از تبسم گشته محروم

نه احساس قشنگی در صدایی

لالا ای آرزوی رفته بر باد

خداحافظ عزیز آریایی

توسن عشق

تا تو سن عشق تحت فرمان تو باد

لبخند همیشه سهم چشمان تو باد

ای  آیه  ناتمام  معصوم  بهار

پربار شکوفه های ایمان تو باد

راز بزرگ سیب

من وتو راز بزرگ سیبیم

که دو نیم افتادیم

نیمی از من دل تو

نیمی از تو دل من

از ازل حسن تو در من افتاد

مشعل عشق تو در من تابید

و در آن فرصت گاه دو گل رز چیدیم

و تو آغاز منی

و من آغاز توام

            می شود با تو به پایان برسم؟

پرنیانه 2

 

شبیه یاسهای کهکشانی

 

طلوع بامداد ارغوانی

 

به باغ عشق رنگ اخترانی

به گاه مهر دشت پرنیانی

پرنیانه 1

 

 

تو راز سربلند جاودانی

 

تو مهتاب قشنگ بی کرانی

 

تو در آرایه های عاشقانه

 

پر از نقش ونگار پرنیانی

 

دوستت دارم ایران

 

ندارم دوستت ایران

 

اگر چه سرزمین شیر مردان ودلیرانی

                              

                          اگر چه زادگاه نیک انسانهای دورانی

 

و حافظ از تو

 

فردوسی وسعدی از تو می باشد

                        

                          و رستم از تو آرش از تو

                        

                           کورش مرد عادل از تو می باشد

 

و اما من

 

ندارم دوستت ایران

                        

                        که امروزت تهی از آرش ودست کمانگیرش

                         

                         تهی از کورش و عدل جهانگیرش

 

بگو ایران

            

          چرا از کوههای سربلندت

           

         آفتاب مهربانی بر نمی خیزد

 

چرا پیک امیدی سوی ما امیدوارانه نمی آید

 

و اندوه از نگاه خلق می بارد

                                                   

                                       وخلق مرده دل خاموش خاموش است

 

چرا در آسمانت

                      

                    کرکسان در حال پروازند

                      

                     و رود وچشمه هایت تشنه آبند

                       

                       و رویت سرد و پاییزیست 

 

و یادآر

         

           گامهای استواری را

                              

                            که سوی نیستی رفتند

 

 

 

و چه آزاد مردانی

                        

                     که در بند تو جان دادند

 

وچه آزاد مردانی

                        

                   که در بندند

 

چه کودکها که بی مادر

                               

                       چه مادرها که بی همسر

 

چه بسیار عاشقانی را

                              

                           که در شهر فراموشی دل مردند

 

و ای ایران

          

            کسی خواهد رسید

                

                       تا پرچم سرخ و سفید و سبز رنگ سرفرازی تو

                                                       

                                                            بر بام جهان

                                                                 

                                                                   مردانه اندازد

 

ندارم دوستت ایران

                      

                  و اما دوست دارم

               

                 جـــــــــــــــــاودان باشی !؟

 

 

 

غزلگاه اشک

 اسیر دشنه دردم که بی معین شده ام

 

برای غربت چشمم سحر نشین شده ام

 

دوباره در حرم سرخ عاشقانه دل

 

خراب جاذبه عشق آتشین شده ام

 

دوباره شعله آهم نمی کند فریاد

 

اگر چه آفت یاران هم نشین شده ام

 

بیا مرا به غزلگاه اشک دعوت کن

 

چرا که در شب میلاد خود حزین شده ام

 

ِِشب انزوا

دريغا كه از خويش جا مانده ام

ز ياران يكدل جدا مانده ام

سفر كرده ام با رفيقان ولي

در اين راه بي آشنا مانده ام

گلويم تهي از عبور صداست

ز درد درون بي صدا مانده ام

غروب شب مستيم را ببين

كه من در شب انزوا مانده ام

نسيم نوازشگر من كجاست

مگر عاشقي بي وفا مانده ام

تنم زخمي از سيلي دردهاست

خدايا چرا بي دوا مانده ام

شكيبا غزل خوانده اي بارها

كه در حبس فريادها مانده ام

موج خروشان

تو مثل غنچه گل تازه هستی

تو خوش نامی و پر آوازه هستی

تو  مثل  موجهای  پر  تلاطم

خروشانی وبی اندازه هستی

ساحل رویایی

بیا در ساحل رویایی من

تو خورشید شب شیدایی من

ببین در کوچه های گریه واشک

چه ردی مانده از تنهایی من

بیا داغ دلم را بیشتر کن

کبوتر بچه ای بی بال وپر کن

دلم را با نگاه خود بسوزان

ولی آتش نشانی را خبر کن

روز تولد تو

 

آیینه ها چه زیباست

                   روز تولد تو

صبح بهار پیداست 

                       روزتولد تو

روزی که سرو گیسوت در دستهای باد است

آغاز روز شیداست

                                روز تولّّّّّّد تو

روزی که آیه دارد آرایه های چشمت

پیوند مهر و دل هاست

                                 روز تولد تو

در بامداد ایمان در باغ سرخ خورشید

مرز رسیدن ماست

                           روز تولد تو

روزی که لهجه دارد کاخ بلند احساس

صد واژه با شکیباست

                             روز تولد تو

من خیره بر گل سرخ بر دشت نور زیرا

هنگامه تماشاست

                        روز تولد تو